Przestał szukać szczęścia na swój sposób, a znalazł je, idąc Bożą drogą.

Wyobrażam sobie, jak na początku zdrowienia mówiłem coś w stylu: „Pozytywna trzeźwość??? A może po prostu trzeźwość? Nie potrafię nawet utrzymać trzeźwości, a mówicie mi, że potrzebuję pozytywnej trzeźwości!? Co to właściwie ma być!??”

Z dzisiejszego punktu widzenia oznacza to realizację decyzji Trzeciego Kroku każdego dnia, każdej godziny, każdej minuty. W Trzecim Kroku mówią nam, że musimy przestać bawić się w Boga i uczynić Go naszym Szefem, oddając wolę i życie Jego opiece. Chodzi o to, żebym działał na tym świecie jako Boży przedstawiciel obsługi klienta. Nie chodzę już po świecie, oceniając, jak wszystko się układa i czy wszystko idzie po mojej myśli (bawiąc się w Boga), tylko szukam jaką rolę ma dla mnie mój nowy pracodawca (miłość, dobro, Bóg). Komu mogę pomóc? Co mogę zrobić, żeby wnieść odrobinę Bożej miłości i światła do danej sytuacji?

Tę zmianę nastawienia dobrze podsumowują ostatnie zdania tekstu „Rozwiązanie”, który czytamy na większości mitingów:

Zaczęliśmy praktykować pozytywną trzeźwość, spełniając uczynki miłości w celu polepszenia naszych relacji z innymi. Uczyliśmy się, jak dawać – a jaką miarą dawaliśmy, taką otrzymywaliśmy z powrotem. Znaleźliśmy to, czego żaden z substytutów nie mógł nam dać. Budowaliśmy prawdziwą Więź. Wróciliśmy do domu.

Musiałem porzucić złudne przekonanie, że sam mogę osiągnąć, zdobyć czy wypracować sobie drogę do szczęścia. Ten plan na życie okazał się dosłownie wybrakowany, więc nigdy nie doprowadził mnie do tego, czego naprawdę szukałem. Byłem maszyną pełną pragnień i problemów, nigdy nie zaznałem trwałego spokoju i wolności. Kroki (począwszy od Krok Trzeciego) otworzyły mi drzwi do nowego stylu życia, który działa i naprawdę daje wolność, spokój, miłość, radość i harmonię wewnętrzną. To najwspanialsze życie, jakie kiedykolwiek miałem! Dziękuję Boże!