Aż zostanie tylko Bóg i ja.

Rozpocząłem nasz Program, kiedy sięgnąłem dna po popełnieniu cudzołóstwa. Pozostawało mi tylko powiedzieć: „Znam rozwiązanie. Popełnię samobójstwo, a potem obwinię wszystkich innych. To wszystko ich wina”.

W 1992 roku ktoś wskazał mi 12 Kroków. Nie wiedziałem nic o tym procesie, o 12 tradycjach ani 12 koncepcjach. Zajęło mi kolejne cztery lata, aby zniszczyć wszystkich fałszywych bogów, od których byłem uzależniony: jedzenie, bycie ofiarą, strach, problemy związane z uzależnieniem od seksu… lista jest długa.

O co chodzi w żałobie?

Normalna żałoba to proces dorastania i mierzenia się z rzeczywistością. Zazwyczaj zaczyna się od szoku, gniewu, targowania się, smutku, akceptacji i prowadzi do rozwoju i integracji tego, czego się nauczyłem. To wszystko może też nastąpić naraz, co może być dość przytłaczające.

Żałoba nigdy się nie kończy.

Zawsze się zmienia. Zawsze sprawia, że się rozwijam i daje mi większą dojrzałość. Ból i cierpienie to brak gotowości do żałoby. Dlaczego? Bo wtedy zaprzeczałbym rzeczywistości. Najbardziej unikałem właśnie konfrontacji z rzeczywistością, jak mi pokazano. Kiedy unikam żałoby, zamiast tego cierpię. Pamiętam, jak mówiłem moim sponsorom: „Nie, nie zamierzam zadośćuczynić krzywd. To oni muszą naprawić krzywdy wyrządzone mi, zanim ja naprawię szkody wyrządzone im”. Jeden z moich sponsorów powiedział mi: „Co wolisz? Wolisz mieć rację, czy wolisz mieć spokój?”. Pokazano mi, że nie potrafię pogodzić się ze zmianami. Praca nad żałobą polega na akceptacji zmian.

Jak ważna jest żałoba dla trzeźwości?

Wszystko, co zastępowało mi Boga, stanowiło przeszkodę w osiągnięciu trzeźwości i zdrowienia, których potrzebowałem – innymi słowy, w dorastaniu. Brak trzeźwości wydawał mi się oznaką mojej dojrzałości, ponieważ podchodziłem do życia na własnych warunkach i byłem bogiem.

Jedynymi stałymi są na przykład narodziny, śmierć i podatki – innymi słowy, zmiana. To właśnie mi się nie podobało. Tego właśnie unikałem. Tego nauczono mnie unikać, ponieważ pragnąłem stabilności, braku problemów i szczęścia. A za każdym razem, gdy opierałem się żałobie, byłem nieszczęśliwy. Proszenie o ciągłe szczęście i radość było iluzją.

Jedyne, co mi teraz pozostało, to zmierzenie się z rzeczywistością. Zacząłem stawiać jej czoła. Było to bardzo bolesne, ale ból stał się moim przyjacielem. Za każdym razem, gdy stawiałem czoła bólowi i cierpieniu, zbliżałem się coraz bardziej do wdzięczności. Musiałem udawać wdzięczność i udawać, że jestem wdzięczny. Jednak dostrzegłem zmianę i to było ważne. Ból stał się moim przyjacielem. Pokazywał mi, nad czym muszę pracować. Odkryłem, że nawet dobre rzeczy wymagają żałoby. Nie chciałem, żeby się skończyły.

Kluczem jest zmierzenie się z żałobą.

Stawiając czoła rzeczywistości, dość szybko przechodzę przez różne emocje. Radość płynie z życia w rzeczywistości i akceptacji. Radość płynie z integracji i dorastania. Potrafię znacznie szybciej osiągać szczęście i radość, a radość płynie ze stawiania czoła kolejnej lekcji. Pomogły mi w tym Kroki. Za każdym razem, gdy robiłem inwenturę, zwłaszcza Kroki czwarty, piąty i ósmy, oraz naprawiałem krzywdy w Kroku dziewiątym, poddawałem swoje życie krok po kroku.

Po wielu latach wraz z moimi podopiecznymi przeprowadziliśmy eksperyment. Ile czasu zajmuje wykonanie Kroków w sprawie, która nas dzisiaj trapi? Trzydzieści sekund. Odkryli, że ta praca nie zajmuje dużo czasu. Dużo czasu zabiera za to mój opór przed wykonaniem Kroków.

Pamiętam, jak w 1998 roku uczestniczyłem w konferencji SA/S-Anon w Newark. Wtedy właśnie zdarzył się cud. Stałem pośrodku holu i dzieliłem się moją inwenturą SA i S-Anon z grupą pięciu mężczyzn. W holu kręciło się wiele osób, ale nie obchodziło mnie, kto mnie słucha. I stał się cud. Właśnie wtedy Bóg usunął z mojego serca pragnienie żywienia urazy i żądzę. Od tego momentu nie miałem już żadnej ochoty na gniew, niecierpliwość czy nietolerancję. Zwróciłem się prosto do Boga i powiedziałem: „Dobrze, muszę pracować nad Krokami”.