This tool helps him to release the past.
There are moments in life when the past will not let go. I’ve started the path of recovery, made amends where I could, committed to change, and yet — the memories remain. The images return. The shame lingers. While I’ve begun to move forward on the outside, my mind is still caught in the painful echoes of what I’ve done. This is where the Prayer of Divine Remembrance comes in.

Surrendering Lust helped him to surrender the shame that came with it.
Yesterday, I started the day in the usual way with prayers and readings—I thank God for that. I then went to do some errands. About mid-morning, there was a lust hit. I knew the danger, and I acted swiftly. I averted my eyes, got out of the situation, surrendered the look, and prayed. I acknowledged my powerlessness. The lust look is a weakness—it always has been.

She came to accept Higher Power’s plan for her.
I had to learn to love myself, not in the way a conceited person does, but as a precious child of God. I had to learn to enjoy my own company and to remember I am a precious child of God. Not a perfect one, but a work in progress with my Higher Power molding me to His will. I am not in charge of my life; my Higher Power is in charge. I have to accept that Higher Power knows what is best for me. I accept that Higher Power’s plan for me is to be single. Being single is not a failure. I am grateful for the lessons my Higher Power has taught me about loving and liking myself as a precious child of God.

By repairing the past, through working the program, he found the freedom of being single.
Throughout my lust addiction, romantic relationships became a golden calf to me. I thought an attractive, emotionally compatible girlfriend would fulfill and complete me. Having a girlfriend became a persistent fantasy, but every time a woman would say yes to my proposition for a date, I would run from the relationship as soon as it took off.

God’s love and will in her life are all she needs, and anything else is extra.
I grew up with an urge to be a grandmother; I just loved the idea of having a family and children. I would name my daughter after the girl who sits on the last bench in my class. I was in first grade, and I looked at my crush and thought, “If we had a daughter, I would name her after my classmate who’s at the top of our class.” Cute, right? I chuckle because I was only five when I did this.

He discovered that being single allowed him to devote his whole life to God.
I was not put in this program by a spouse. I put myself here of my own volition. I don’t have to get found out or exposed because I have the opportunity to expose and find out about myself here in safety and connection with others, united in fellowship all across the world. I may not ever marry. It is possible that I could live a neo-monastic life in spiritual practice and connection with others under God all across the planet, and I’m okay with that. Lotta pain still, but pain when fully processed becomes wisdom.

Time being single and sober has allowed her to hear Higher Power’s will for her.
I have been sober for several years now, and have taken my first steps toward recovery. By “recovery,” I don’t just mean working the Steps, but that I am literally “recovering.” I’m talking about healing and restoration.

I broke up with my last girlfriend when I came to the program, after a two-year relationship. The reason was my shocking admission to the truth about myself—that I used her, trying to find a sense of self-worth at her expense, satisfy lust, and not feel lonely. This realization was painful, but honest and therefore healing.

Mam ogromne szczęście, że mam doświadczonego terapeutę, który jest mężczyzną w moim wieku i który sam przeszedł 12 kroków w związku z własnymi problemami uzależnienia. Całkowicie popiera programy 12 kroków. Odkryłem, że tego rodzaju profesjonalna pomoc z zewnątrz stanowi bardzo pozytywne uzupełnienie mojego zdrowienia w SA.

Dziedzictwo zdrowienia oczami osób, którym pomogła

Rozpocząłem nasz Program, kiedy sięgnąłem dna po popełnieniu cudzołóstwa. Pozostawało mi tylko powiedzieć: „Znam rozwiązanie. Popełnię samobójstwo, a potem obwinię wszystkich innych. To wszystko ich wina”.

Flirtowanie dawało mi kopa
Sylvia J. (po sześciu latach trzeźwości), tytuł oryginalny
Przedrukowano w sekcji Historie osobiste SA 2007, str. 120-123 pod tytułem “The Only Way I Knew”

W mojej pamięci wyrażenie „good grief” (dosłownie: dobry żalu – lub: żałobo) zapisało się jako wykrzyknik używany przez postaci z komiksu „Fistaszki”. Przez większość życia używałem go, by wyrazić zdziwienie, konsternację i frustrację, nie zastanawiając się nad głębszym znaczeniem tego eufemizmu (wykrzyknienie to stanowi eufemizm wyrażenia „Dobry Boże” – tłum.). Zanim przystąpiłem do programu SA (21 października 1998 r.), nosiłem w sobie pokłady niewyrażonego żalu. Dopiero po kilku przejściach przez kolejne Kroki zacząłem rozumieć i doceniać korzyści płynące z przeżywania go. Zdałem sobie sprawę, że przechodzenie przez żałobę było dla mnie uzdrawiające i dobre.

Sylvia była częścią wczesnej historii Anonimowych Seksoholików i główną postacią w rozwoju obecnej struktury służb SA.

כשהייתי ילדה קטנה, בערך בגיל חמש, אני זוכרת שישבתי על הברכיים של סבי וסירקתי את שערו. זה נתן לי כאלה רגשות שמחים, טובים. סבא שלי נפטר כשהייתי בת שבע. מאותו הזמן ואילך, היו לי בעיות בבית הספר. לא יכולתי להתרכז, הייתי חולמת בהקיץ והיו לי כאבי ראש. נהפכתי לילדה בודדה מאז שאיבדתי את אותם יחסים מיוחדים. לא ידעתי איך לקבל אהבה כמו שקיבלתי מסבי מאף אחד אחר, ולכן ניחמתי את עצמי בפנטזיות שלי, שבהן הייתי נסיכת פיות. הנסיך המקסים שלי היה מגיע ונושא אותי. היינו גרים בארץ של אושר נצחי, עושים מעשים נפלאים ומגלים אהבה זה כלפי זה

Работа по Шагам: Сначала мы обсудили Шаги. А затем, Сильвия спросила: «Ты читаешь Белую книгу или уже прочитала “Двенадцать на Двенадцать”?» Это было до того, как была написана книга “Шаги в действии”. Я прочитала Белую книгу, чтобы понять суть Шагов, и прочитала “Двенадцать на Двенадцать”, чтобы работать по Шагам.После этого я написала о том, как я работала по этому конкретному Шагу, и прочитала то, что я ей написала. Наконец, Сильвия дала обратную связь, чтобы определить, нужно ли мне углубляться в Шаг. Когда я была встревожена, она спросила, над каким Шагом мне следует работать. Она сказала: «Тебе нужно молиться и писать». – Пег В., Огайо, США

Работу по этой двенадцатишаговой Программе я начал, достигнув самого дна: я изменил жене. Всё, что я мог сказать тогда, это: “У меня есть решение. Я убью себя и буду всех в этом обвинять. Это они во всём виноваты”.

میراثی از بهبودی، از دیدگاه کسانی که او به آنها کمک کرد

من بعد از اینکه مرتکبِ زِنا شدم، این برنامۀ دوازده قدمی را از صفر شروع کردم. کارم بهجایی رسیده بود که با خود می‌گفتم: «یک راهحل سراغ دارم: خودکشی می‌کنم و بعد تقصیر را به گردن دیگران می‌اندازم که همه‌اش تقصیر آن‌هاست!»

بهیاد دارم وقتی دختر بچه‌ای حدوداً پنجساله بودم روی زانوی پدربزرگم می‌نشستم و موهایش را شانه می‌کردم. این کار به من احساس بسیار خوب و خوشایندی می‌داد. وقتی هفت ساله بودم پدربزرگم از دنیا رفت. از آن زمان به بعد، در مدرسه به مشکل برخوردم. نمی‌توانستم تمرکز کنم. خیال‌پردازی می‌کردم و سردرد داشتم. پس از دست دادنِ آن رابطۀ خاص، کودکی تنها شدم. نمی‌دانستم چطور عشقی شبیه این را از فرد دیگری دریافت کنم؛ بنابراین خودم را با خیال‌پردازی‌هایم تسکین می‌دادم. خیالاتی که در آن یک شاهزاده خانم افسانه‌ای بودم. شاهزادۀ رویاهایم می‌آمد و مرا با خود می‌برد. ما تا ابد در سرزمین خوشبختی زندگی می‌کردیم، کارهای شگفت‌انگیز انجام می‌دادیم و عشقمان را با هم تقسیم می‌کردیم.