Siła Wyższa użycza jej odwagi potrzebnej, by powierzyć całe swoje życie woli Boga.

Kiedy słyszę słowa “bezwzględna uczciwość”, przychodzi mi do głowy wiele rzeczy: wynoszenie tego, co znajduje się wewnątrz, na zewnątrz, dzielenie się z innymi, pisanie obrachunków Dziesiątego Kroku, wykonywanie telefonów oraz szczere i uczciwe wypowiedzi na mitingach. W moim zdrowieniu stało się już jasne, że jest to absolutnie konieczne.

Ale wiecie co? Szczere i otwarte dzielenie się z innymi nigdy nie było moim problemem. Zawsze się otwierałam, nawet przed Programem, bo szukałam uwagi. Dzięki łasce Boga już tego dziś nie robię i ograniczam swoje dzielenie się do osób z SA.

Największym wyzwaniem jest dla mnie bycie bezwzględnie uczciwą wobec samej siebie. Chętnie zaprzeczyłabym, że dom się pali, nawet gdybym była w środku. O wiele łatwiej jest mi założyć klapki na oczy, niż przyznać, że coś nie działa, a potem zostawić to Bogu. A ja zdaję się tego unikać tej szczerości za wszelką cenę.

Na przykład w czasie zdrowienia i trzeźwości w SA przez długi czas byłam w kimś zakochana. Bardzo chciałam, żeby się udało. Nagle pojawiło się we mnie dużo lęku, wróciło wiele traum i niepewności. Po około roku wielkiego cierpienia — dla nas obojga — musiałam przyznać, że to się nie sprawdza, zaufać Bogu i odpuścić tę relację. Od tego czasu moje życie stało się dużo lepsze.

Bezwzględna uczciwość wymaga wielkiej odwagi — a ja jej nie mam. Ma ją moja Siła Wyższa i nie waha się mi jej udzielać. Muszę odważyć się oddać Mu siebie, złożyć całe swoje życie w Jego ręce i Mu zaufać. To jest Krok Trzeci: „Podjęliśmy decyzję, aby powierzyć naszą wolę i nasze życie opiece Boga, tak jak Go rozumieliśmy” (AA, 59). Naszą wolę i nasze życie. Zobowiązuję się więc, że tylko na dziś powierzam swoje życie w Jego ręce. Dziś ponownie robię Krok Trzeci. Chcę być bezwzględnie uczciwa i modlę się do Boga o gotowość i odwagę, aby taka być.