Odsłonięcie się przed Bogiem, z otwartością i pragnieniem, aby odebrał jej wady charakteru, okazało się istotnym doświadczeniem duchowym.

Jestem w SA od pięciu lat i od trzech lat jestem trzeźwa. Pracuję nad 12 Krokami z moją sponsor, korzystając z książki „Zacznij działać”. Doskonale zdaję sobie sprawę, że w SA stosuje się również inne metody, ale mogę opowiedzieć tylko swoją historię (która, jak sądzę, jest przykładem bezwzględnej szczerości). Jest to bardzo szczegółowa, żmudna metoda, wymagająca głębokiej introspekcji, często dość bolesna, ale mimo to niezwykle satysfakcjonująca i piękna, oparta w dużej mierze na literaturze. Niniejszy tekst dotyczy mojej ostatniej, niezwykle intensywnej pracy nad Krokami, począwszy od Kroku Siódmego. Tytuł nawiązuje do doświadczenia niemal białego światła, które dostrzegł Bill W., co nigdy mi się nie przydarzyło, aż do teraz.

Pozwólcie, że wyjaśnię to w kontekście tematu przewodniego tego wydania, jakim jest „bezwzględna uczciwość”. Oddałam swoje życie Bogu, jakim Go rozumiałam, gdy miałam dziewięć lub dziesięć lat. Od dawna jestem w trakcie zdrowienia w innej wspólnocie, w której wiele lat temu wykonałam Kroki Szósty i Siódmy. Od tamtej pory recytuję modlitwę z Kroku Siódmego prawie każdego ranka. Ale recytowałam ją bez trzeźwości seksualnej i bez bezwzględnej uczciwości, która jest istotną częścią trzeźwości SA. Mogę szczerze stwierdzić, że zawsze robiłam wszystko, co w mojej mocy, korzystając z wiedzy, jaką wtedy posiadałam. To było jak stanie w ciemnym pokoju, plecami do okna. Było trochę światła. Ale potem odwróciłam się i stanęłam twarzą do słońca! Tak właśnie się teraz czuję.

Zgodnie z dobrymi zasadami SA przygotowałam się na przyjęcie tego daru od Boga, jakim Go rozumiem, poprzez żmudną pracę nad kolejnymi Krokami. Krok Czwarty był dość łatwy. Wiedziałam już, że jestem pełna urazy, nieuczciwa, samolubna i przerażona. Krok Piąty był bolesny i konieczny. Był to początek bezwzględnej uczciwości: jak to jest napisane, „musimy być wobec kogoś całkowicie uczciwi, jeśli chcemy żyć na tym świecie długo i szczęśliwie” (AA 75). Ale to mnie nie zmieniło. W Krokach Czwartym i Piątym dobrze i prawdziwie nauczyłam się słynnego zdania: “Nie chodzi o nich”. Wywarło ono na mnie głębsze niż kiedykolwiek wrażenie, kim jestem i co pilnie należy usunąć. Przekonało mnie, że „naprawdę bardzo trudno przyznać, że z kieliszkiem w ręku pozwoliliśmy się opętać zabójczej obsesji picia, od której już tylko Opatrzność może nas uwolnić” (12 i 12, 21).

To utrwaliło się we mnie podczas pracy nad Krokiem Szóstym, który głęboko uświadomił mi, co wymaga usunięcia, i wzmocnił moją całkowitą gotowość, by się tego pozbyć, choć początkowo raczej na poziomie wstępnym, w dużej mierze teoretycznym. Dostałam listę modlitw, które wspólnie zapisaliśmy, prosząc o usunięcie wad charakteru. To był początek realnej zmiany, a nie tylko rozważań i refleksji.

W tym tygodniu zrobiłam wstępną pracę nad Krokiem Siódmym: przeczytałam wprowadzenie w Zacznij działać oraz, na tyle na ile mogłam, doświadczenia innych uczestników. Udało mi się zrealizować te dwa pierwsze punkty. Było to najbardziej poruszające, prawdziwe, głębokie i duchowe doświadczenie w całym moim życiu! A przecież staram się budować relację z Bogiem odkąd miałam dziewięć czy dziesięć lat. Ale dopiero teraz wszystko naprawdę do mnie dotarło. Podkreśliłam niemal każde słowo w tych fragmentach.

Ten fragment był dla mnie samą esencją bezwzględnej uczciwości: każda drobna sztuczka, każdy trybik i każde usprawiedliwienie, których używałam, by jakoś przetrwać, zostały obnażone w pełnym, jaskrawym świetle. Nie było się gdzie ukryć ani jak się tłumaczyć — stałam przed Bogiem całkowicie odsłonięta, z dwoma palącymi pytaniami: Czy to naprawdę ja? oraz Czy jestem teraz gotowa, by mój Nowo Odnaleziony Przyjaciel zabrał to wszystko — wyplenił z korzeniami i do szczętu?

Zaprawdę, „gdy uczeń jest gotów, pojawia się Mistrz”. Moje „korzenie uchwyciły nową glebę”. Rzeczywiście, „gdy nie mam już nic oprócz Boga, odkrywam, że Bóg mi wystarcza”.