Sylvia była częścią wczesnej historii Anonimowych Seksoholików i główną postacią w rozwoju obecnej struktury służb SA.

Jesse L. zakłada wspólnotę SA w Oklahoma City: Sylvia dołączyła do SA w 1983 roku. W tamtym czasie bycie w programie 12 Kroków było popularne. Chodziła do Al-Anon, Anonimowych Jedzenioholików i na wiele otwartych mitingów AA. Słyszała, jak mówiono o uzależnieniu od alkoholu i stwierdziła: „Mam ten sam problem z seksem.”

Jesse L. przebywał w tym czasie w Oklahoma City, ponieważ osoba z jego rodziny leczyła się tam i planował pozostać tak długo, jak będzie to konieczne. Chodził na różne mitingi innych programów, mówił tam, że jest seksoholikiem i planował zorganizować w mieście miting SA. Miting odbywał się w jego hotelowym pokoju. Sylvia i pięć lub sześć innych kobiet uznało, że chcą tam pójść. Jesse był znanym autorem w kręgach 12 Kroków. Na spotkanie przyszło wiele osób. Była już grupa. Jednakże, gdy Jesse L. wrócił do swojego rodzinnego stanu, mitingi prawie ustały.

Przeniesiono je z pokoju hotelowego do kościoła. Została tylko Sylvia i jeden mężczyzna, Dan. Ponieważ nie było nikogo innego, kto mógłby ich sponsorować, Sylvia i Dan zaczęli sponsorować się wzajemnie. Sylvia często żartowała na temat tego doświadczenia, mówiąc: „Wiedziałam, że wspólne sponsorowanie jest bezpieczne, ponieważ w tamtych czasach była taka sławna para, Dale Evans i Roy Rogers. Cóż, podkochiwałam się w Royu Rogersie. Dan również się w nim podkochiwał. Stąd wiedziałam, że to bezpieczne.”

Inni przychodzili i odchodzili. Sylvia i Dan wciąż myśleli, że jeśli nikt nie pojawi się w przyszłym tygodniu, zamkną miting. Ciągnęło się to przez pięć lat. Regularnie uczestniczyli w mitingach tylko oni dwoje. W końcu grupa rozrosła się. Uczestnicząc w tym pierwszym mitingu SA w Oklahomie, Sylvia pomogła utrzymać otwarte drzwi dla wszystkich kolejnych osób.

Postscriptum. Oklahoma 39 lat później: Z okazji 39 lat trzeźwości Sylvii, grupa macierzysta Oklahoma City SA Home zorganizowała hybrydowe wspólne obchody dla SA i S-Anon, w tym miting na którym Sylvia miała być spikerem. W swojej pokorze Sylvia odmówiła, ale zaprosiła kobietę, której sponsorowała, aby zabrała głos. Oto komentarze Sylvii z tego wieczoru:

Chcę zacząć od zastrzeżenia. Kiedy zapytałam o imprezę, zorganizowaliśmy ją dla mnie, ale faktem jest, że to nie jest moja impreza. To impreza Anonimowych Seksoholików. To jest początkowa grupa Anonimowych Seksoholików w Oklahoma City z 10 maja 1983 roku i za nią nigdy nie będziemy wystarczająco wdzięczni, ponieważ to była wspaniała, cudowna podróż. Mam tylu ludzi, którzy mogą to potwierdzić i niezwykle się cieszę. Cieszę się, że tak wielu ludzi na całym świecie nas słyszy i chcę, abyście wszyscy wiedzieli, że ten program działa. Mogę to potwierdzić. Jestem tu od dawna. Byłam tutaj, wykonywałam tę pracę i mam blizny, które o tym świadczą.

Chciałabym więc przedstawić jedną z moich podopiecznych. Ważne jest to, że mamy więź, którą otrzymałyśmy dzięki temu programowi i jest to wspaniała więź. Nie mogłabym prosić o większą pomoc niż ta, którą ona była dla mnie. Powinno być na odwrót, ale mogę zweryfikować, że działa to w dwie strony, ponieważ bez niej zapomniałabym, jak to jest być seksoholiczką. To ciężka podróż i lekka podróż. To piękna droga i czasami brzydka droga. Ale wszyscy jesteśmy tutaj, jesteśmy razem i wiemy, że jest to wspólnota, która kocha Boga i to jest najważniejsze. Chcę więc, abyście zapamiętali tę datę [10 maja 1983 r.] jako rocznicę trzeźwości Anonimowych Seksoholików w Oklahoma City i wierzę, że S-Anon założono tu w tym samym czasie. Tak więc witam was wszystkich.

Międzynarodowe zloty jednoczące kobiety SA: W grudniu 1983 roku, trzeźwa od sześciu miesięcy, Sylvia pojechała jako delegatka na swój pierwszy zlot w Simi Valley. Uczestniczyła w podjęciu decyzji o zorganizowaniu zlotu tylko dla wspólnoty co sześć miesięcy. Sprawy biznesowe SA miały być traktowane oddzielnie. 

Sylvia uczestniczyła w każdym międzynarodowym Zlocie aż do pandemii COVID, z wyjątkiem jednego zlotu, który opuściła z przyczyn nadzwyczajnych. Od grudnia 1983 r. do stycznia 2020 r. odbyły się 73 zloty, a ona była obecna na 72 z nich. Frekwencja za jej życia wzrosła z 18 osób na jej pierwszym zlocie do 800. 

Oprócz zlotów, Sylvia uczestniczyła w licznych regionalnych wydarzeniach SA. Podróżowała po całym świecie ze swoim mężem, Gene’em. Swoje wakacyjne podróże planowali wokół zlotów i innych wydarzeń SA. Pojechali do Japonii, do Rosji, do Izraela. Podróżowali po całej Europie: od Anglii, po Hiszpanię, Belgię i Polskę.

Gdy ludzie jechali na zlot, ona zawsze tam była, zawsze trzeźwa. Obecność Sylvii była ważna dla niej i dla wspólnoty. Jej stała obecność na każdym zlocie dawała kobietom nadzieję na ciągły powrót do trzeźwości. Dokładała wszelkich starań, aby uczestniczyć w zlotach. Często powtarzała slogan: „Dołącz do SA i zobacz świat”.

Pokoje spotkań dla kobiet: Sylvia zainicjowała kobiece pokoje spotkań na zlotach, które zapewniły kobietom przestrzeń do wspólnoty i wzajemnego wsparcia. Zazwyczaj kobiety rzadko miały okazję porozmawiać z koleżankami z SA twarzą w twarz. Były to czasy długodystansowych rozmów telefonicznych ze sponsorkami w wielu stanach. Zloty były miejscem, w którym ona i jej podopieczne mogły spotkać się osobiście.

Sylvia zawsze miała wokół siebie grupę kobiet. Istniało takie zapotrzebowanie na czas spędzony z nią w cztery oczy, że musiała ustalać harmonogram spotkań podczas zlotów. Czasami kobiety siedziały razem w kącie. Pod koniec dnia mąż Sylvii Gene żartobliwie pytał ją: „Skończyłaś już audiencję?”.

Te spotkania twarzą w twarz, aby nawiązać kontakt z kobietami i zachęcić je do niepoddawania się, były tak ważne. Sylvia podkreślała znaczenie Kroków i Wspólnoty: „Musisz mieć jedno i drugie”.

Tradycją zlotową było wręczanie przez Sylvię każdej chętnej kobiecie z SA medalionu trzeźwości i wielkiego uścisku podczas obchodów rocznicowych. Medaliony i uściski wprowadzały atmosferę radości do tych wydarzeń.

Podróż Białej Księgi za życia Sylvii: Podczas swoich pierwszych sześciu lat w SA, Sylvia widziała całą transformację od pojedynczych stron maszynopisu do znanej obecnie białej księgi w miękkiej oprawie o wymiarach 6 x 9 cali.

Początkowo główny tekst SA składał się z luźnych kartek maszynopisu o wymiarach 8 1/2 x 11 cali, które rozdawano na mitingach. W 1984 r. te luźne kartki zostały opublikowane jako książka o wymiarach 8 1/2 x 11 cali z okładką w kolorze cielistym. Nazwano ją SA Manual (nie mylić z aktualnym podręcznikiem służb SA Service Manual).

Lawrence M., w SA od 1985 roku i pierwszy redaktor ESSAY po Royu K., wspomina: „Uwagę Roya zwróciło, że Wielka Księga AA była w kolorze winogronowym, księga OA w kolorze czekoladowym, a podręcznik SA w kolorze cielistym”. Niektórzy zastanawiają się, czy Roy zmienił okładkę na białą, gdy to zauważył. 

W maju 1986 r. podręcznik SA o wymiarach 8,5 x 11 cali został ponownie wydrukowany z białą okładką. Sylvia zachowała jeden z tych egzemplarzy aż do swojej śmierci.

W lipcu 1989 r. opublikowano nowe i poprawione wydanie w formie książki o wymiarach 6 x 9 cali z artystycznym symbolem i tytułem Anonimowi Seksoholicy na okładce. Następnie większość wspólnoty stwierdziła: „Nie musimy reklamować nazwy naszej Wspólnoty na okładce tej książki”. Tak więc wydanie z 1989 roku zostało ponownie wydrukowane w zwykłej białej miękkiej okładce. Stała się ona znana jako Biała Księga SA.

Struktura służb: W 1994 r. Biuro Centralne SA przeniosło się z Simi Valley w Kalifornii do Nashville w stanie Tennessee. Wspólnota rozrastała się i potrzebowała lepszej struktury służb. Przegłosowano, aby mitingi biznesowe odbywały się co sześć miesięcy, w lokalizacji Zlotu przez dwa dni przed każdym Zlotem. Sylvia wiernie uczestniczyła we wszystkich.

Zarys Struktury Służb SA został zatwierdzony w 1995 roku. Regiony i Intergrupy wybrały swoich pierwszych Delegatów SA na Zlot w 1996 roku w Phoenix. Było to nieco chaotyczne, ponieważ rozwój Struktury Służb SA był w toku. Walne Zgromadzenie Delegatów nawet otrzymało swoją nazwę dopiero rok później.

Pierwsza przewodnicząca Rady Powierników: W Phoenix odbył się zlot organizacyjny, na którym wybrano pierwszych powierników. Ustalono, że powiernik nie powinien jednocześnie pełnić funkcji delegata. Sylvia została jednogłośnie wybrana na pierwszą przewodniczącą Rady Powierników. Zrezygnowała w tym celu ze stanowiska delegata. Poparła ją ogromna większość, wiedząc, że ta rola jest niezbędna. Wiedzieli oni też, że Sylvia miała zwyczaj nigdy nie odmawiać, jeśli ktoś poprosił ją o pełnienie służby. Miała też doświadczenie w prowadzeniu innych organizacji non-profit w życiu osobistym. Sylvia idealnie nadawała się do tej pracy.

Sylvia została nieoficjalną szefową ds. rekrutacji, zachęcając trzeźwych seksoholików do udziału w działalności Wspólnoty. Werbowała swoje podopieczne i wiele innych osób, aby zostały zaufanymi sługami SA. Wymyśliła i kierowała rozwojem obecnej struktury służb, obejmującej grupy, intergrupy, regiony, Główne Zgromadzenie Delegatów (GDA) oraz Radę Powierników.

Wniosła jedność i radość do oświadczenia z Cleveland: Sylvia sprawiła, że przyjęcie oświadczenia Cleveland Clarification stało się bardziej jednoczące, niż byłoby to możliwe bez jej udziału. W lipcu 1999 roku, kiedy powiernicy SA zakończyli spotkanie, nadszedł czas na spotkanie delegatów. Powiernicy byli obecni jako obserwatorzy i wsparcie, aby w razie potrzeby służyć swoją mądrością i perspektywą.

Delegaci rozważali wniosek dotyczący definicji trzeźwości. Dyskusja trwała wiele godzin. Była bardzo intensywna. Wniosek miał zostać przyjęty niemal jednogłośnie, ale pojawiły się dwa głosy sprzeciwu. Postanowiono zrobić krótką przerwę, podczas której „mniejszość” opracowała dokument, który nazwaliśmy Cleveland Clarification. Owa Deklaracja SA odnosi się do gwiazdki na stronie 192 Wielkiej Księgi Anonimowych Alkoholików, która wyjaśnia znaczenie słowa „współmałżonek”. Delegaci, którzy je opracowali, stwierdzili, że zawsze tak to rozumieli. GDA przegłosowało wniosek i został on przyjęty jednogłośnie.

Sylvia była pod wielkim wrażeniem tego, co wydarzyło się wśród delegatów. Chciała pokazać, że panuje tam jednomyślność. Wyczuwała, że również powiernicy zagłosują jednogłośnie. Nie myliła się. Zabrała głos i poprosiła, aby powiernicy również zagłosowali tak samo jak delegaci. Przeprowadzono kolejne głosowanie. Ponownie deklaracja została przyjęta jednogłośnie.

Salę, gdzie członkowie zarządu i delegaci właśnie przeprowadzili głosowanie, wypełniała radość. Kay, ówczesna kierowniczka biura centralnego SA, powiedziała: „To była niezapomniana chwila. Jedna z tych chwil, które zatrzymują czas. Siedziałam na uboczu historii, po prostu chłonąc ją”.

Historyczny list z podziękowaniami: List z podziękowaniami został napisany wkrótce po przyjęciu Deklaracji SA. Zebranie wszystkich podpisów zajęło trochę czasu, ponieważ w tamtych czasach trzeba było wysyłać go pocztą. Zebrano 66 podpisów z Kanady, Australii, Singapuru, Hiszpanii, Brazylii, USA, Kanady i Salwadoru.

List był zaadresowany do powierników i delegatów, ale wysłano go do Sylvii. Był to dla niej bardzo ważny wyraz uznania. List brzmi następująco:

Do: Powiernicy i Delegaci SA

Piszemy jako seksoholicy, dla których żądza i/lub zachowania homoseksualne stanowiły istotną część naszego uzależnienia od seksu. Wasze działania w Cleveland mające na celu jednoznaczne wyjaśnienie trzeźwości SA dały wielu z nas poczucie komfortu i bezpieczeństwa.

Niektórzy z nas nie mogli znaleźć wsparcia dla swojego celu, jakim jest trzeźwość, dopóki nie trafili do SA. Niektórzy z nas dołączyli, ponieważ SA wykluczało zachowania homoseksualne z definicji trzeźwości. Niektórzy z nas mają granice, które oznaczają, że nie moglibyśmy być częścią wspólnoty, w której zachowania homoseksualne są uważane za trzeźwe.

Niektórzy z nas początkowo podchodzili do trzeźwości SA z oporem lub niechęcią i dopiero później docenili jej wartość. Wszyscy jesteśmy wdzięczni za jasne określenie trzeźwości SA. Dziękujemy za zapewnienie, że SA pozostanie dla nas bezpieczną przystanią, jaką się stało.

Sylvia przechowywała ten list do końca życia.

Zacznij działać: Sylvia wiedziała, czego chce. Nie zawsze wiedziała, jak to osiągnąć, ale zawsze znała swój ostateczny cel. Następnie rozmawiała z Kay, która była kierowniczką biura SAICO. Rozmawiały o stworzeniu listu, dokumentu lub wniosku, którego Sylvia potrzebowała. Sylvia nalegała, by w SA stworzyć książkę w stylu 12&12. Zainicjowała jej powstawanie i opracowała wniosek o napisanie jej. Było to w 2000 roku. W rezultacie SA ma teraz Zacznij działać.

Zatwierdzenie konspektu książki zajęło cztery lata. Sylvia nie była pisarką, ale znała pisarzy. Zasugerowała, aby dołączyli do zespołu redakcyjnego. Książka została opublikowana w trzech częściach „w trakcie pracy” w latach 2005-2008. W 2013 roku części te zostały połączone, a wkrótce potem opublikowano ostateczną wersję książki. Komitet ds. literatury obecnie pracuje nad książką poświęconą Dwunastu Tradycjom.