عشق و اراده خداوند در زندگیاش تمام آن چیزی است که او نیاز دارد و هرچیز دیگری اضافی است. من با این اشتیاق بزرگ شدم که مادربزرگ شوم؛ چون عاشق ایدۀ داشتن خانواده و فرزند بودم. میخواستم نام دخترم را همنام دختری بگذارم که روی نیمکت آخر کلاسمان مینشست
او دریافت که مجرد بودن به او این امکان را میدهد که تمام زندگیاش را وقف خداوند کند این همسرم نبود که مرا وارد این برنامه کرد. من با خواست و ارادۀ خودم به اینجا آمدم. نیازی نیست لو بروم یا رسوا شوم؛ زیرا اینجا این فرصت را دارم که خودم را در امنیت و در ارتباط با دیگران، در انجمنی که در سراسر جهان متحد است، آشکار کنم و بشناسم
دورانی که مجرد و هوشیار بوده، به او این فرصت را داده تا ارادۀ «نیروی برتر» را برای خود بشنود اکنون چندینسال است که هوشیار هستم و اولین قدمهایم را بهسوی بهبودی برداشتهام. منظورم از «بهبودی»، فقط کار کردن قدمها نیست؛ بلکه این است که من بهمعنای واقعی کلمه در حال «بازیابی» خود هستم. منظورم شفا و احیاء است. این امر به من اجازه میدهد تا صدای «خویشتن فروتر» و همچنین «خویشتن برتر» خود را بهتر تشخیص دهم
بعد از اینکه به برنامه آمدم، بعد از یک رابطۀ دو ساله از آخرین دوستدخترم جدا شدم. دلیلش اعتراف تکاندهندهام به حقیقتی دربارۀ خودم بود؛ اینکه از او سوءاستفاده میکردم. در تلاش بودم تا به بهای خسارتزدن به او احساس خودارزشمندی پیدا کنم، شهوت را ارضاء کرده و احساس تنهایی نکنم. این درک دردناک، اما صادقانه و در نتیجه شفابخش بود
میراثی از بهبودی، از دیدگاه کسانی که او به آنها کمک کرد
من بعد از اینکه مرتکبِ زِنا شدم، این برنامۀ دوازده قدمی را از صفر شروع کردم. کارم بهجایی رسیده بود که با خود میگفتم: «یک راهحل سراغ دارم: خودکشی میکنم و بعد تقصیر را به گردن دیگران میاندازم که همهاش تقصیر آنهاست!»
بهیاد دارم وقتی دختر بچهای حدوداً پنجساله بودم روی زانوی پدربزرگم مینشستم و موهایش را شانه میکردم. این کار به من احساس بسیار خوب و خوشایندی میداد. وقتی هفت ساله بودم پدربزرگم از دنیا رفت. از آن زمان به بعد، در مدرسه به مشکل برخوردم. نمیتوانستم تمرکز کنم. خیالپردازی میکردم و سردرد داشتم. پس از دست دادنِ آن رابطۀ خاص، کودکی تنها شدم. نمیدانستم چطور عشقی شبیه این را از فرد دیگری دریافت کنم؛ بنابراین خودم را با خیالپردازیهایم تسکین میدادم. خیالاتی که در آن یک شاهزاده خانم افسانهای بودم. شاهزادۀ رویاهایم میآمد و مرا با خود میبرد. ما تا ابد در سرزمین خوشبختی زندگی میکردیم، کارهای شگفتانگیز انجام میدادیم و عشقمان را با هم تقسیم میکردیم.
در ذهن من، عبارت «غمِ خوب» اغلب بهعنوان یک واژۀ تعجبآمیز در کارتون «بادامزمینیها» استفاده میشد. در بیشتر زندگیام از «غمِ خوب» برای بیان شگفتی، ناامیدی یا ناکامی استفاده میکردم؛ بیآنکه به معنای عمیقترِ نهفته در این تعبیر توجه کنم. پیش از آنکه وارد برنامۀ SA شوم «۲۱ اکتبر ۱۹۹۸» (۲۹ مهر ۱۳۷۷)، با انبوهی از غمهای منجمدشده زندگی میکردم. تنها پس از چندبار پیمودن قدمهای برنامه بود که فواید سوگواری را بهتدریج درک کرده و پذیرفتم. دریافتم که گذر از دل اندوه، فرایندی شفابخش و نیکو برای من است.
سیلویا از همان دوران اولیه در «معتادان جنسی گمنام» (SA) مشارکت داشت و چهرهای کلیدی در توسعۀ ساختار خدماتیِ کنونیِ SA بود.
نام من عبدالباری است و من یک معتاد جنسی هستم. دوستانم در آمریکا نامم را بهصورت اَب-دِل-باه-ری تلفظ میکنند، اگر بخواهم صادق باشم؛ هنوز به کلمة «معتاد جنسی» عادت نکردم. من هیچوقت دقیقاً نمیدانستم که چه مشکلی دارم. فکر میکردم که فقط یک آدم عادی با عادت زشتِ تماشای پورن و خودارضایی هستم. ولی آنطور که معلوم شد، اصلاً عادی نبودم.
