By repairing the past, through working the program, he found the freedom of being single. Throughout my lust addiction, romantic relationships became a golden calf to me. I thought an attractive, emotionally compatible girlfriend would fulfill and complete me. Having a girlfriend became a persistent fantasy, but every time a woman would say yes to my proposition for a date, I would run from the relationship as soon as it took off.
God’s love and will in her life are all she needs, and anything else is extra. I grew up with an urge to be a grandmother; I just loved the idea of having a family and children. I would name my daughter after the girl who sits on the last bench in my class. I was in first grade, and I looked at my crush and thought, "If we had a daughter, I would name her after my classmate who's at the top of our class." Cute, right? I chuckle because I was only five when I did this.
He discovered that being single allowed him to devote his whole life to God. I was not put in this program by a spouse. I put myself here of my own volition. I don’t have to get found out or exposed because I have the opportunity to expose and find out about myself here in safety and connection with others, united in fellowship all across the world. I may not ever marry. It is possible that I could live a neo-monastic life in spiritual practice and connection with others under God all across the planet, and I’m okay with that. Lotta pain still, but pain when fully processed becomes wisdom.
Time being single and sober has allowed her to hear Higher Power’s will for her. I have been sober for several years now, and have taken my first steps toward recovery. By “recovery,” I don't just mean working the Steps, but that I am literally “recovering.” I'm talking about healing and restoration.
I broke up with my last girlfriend when I came to the program, after a two-year relationship. The reason was my shocking admission to the truth about myself—that I used her, trying to find a sense of self-worth at her expense, satisfy lust, and not feel lonely. This realization was painful, but honest and therefore healing.
Mam ogromne szczęście, że mam doświadczonego terapeutę, który jest mężczyzną w moim wieku i który sam przeszedł 12 kroków w związku z własnymi problemami uzależnienia. Całkowicie popiera programy 12 kroków. Odkryłem, że tego rodzaju profesjonalna pomoc z zewnątrz stanowi bardzo pozytywne uzupełnienie mojego zdrowienia w SA.
Dziedzictwo zdrowienia oczami osób, którym pomogła
Rozpocząłem nasz Program, kiedy sięgnąłem dna po popełnieniu cudzołóstwa. Pozostawało mi tylko powiedzieć: „Znam rozwiązanie. Popełnię samobójstwo, a potem obwinię wszystkich innych. To wszystko ich wina”.
Flirtowanie dawało mi kopa Sylvia J. (po sześciu latach trzeźwości), tytuł oryginalny Przedrukowano w sekcji Historie osobiste SA 2007, str. 120-123 pod tytułem “The Only Way I Knew”
W mojej pamięci wyrażenie „good grief” (dosłownie: dobry żalu – lub: żałobo) zapisało się jako wykrzyknik używany przez postaci z komiksu „Fistaszki”. Przez większość życia używałem go, by wyrazić zdziwienie, konsternację i frustrację, nie zastanawiając się nad głębszym znaczeniem tego eufemizmu (wykrzyknienie to stanowi eufemizm wyrażenia „Dobry Boże” – tłum.). Zanim przystąpiłem do programu SA (21 października 1998 r.), nosiłem w sobie pokłady niewyrażonego żalu. Dopiero po kilku przejściach przez kolejne Kroki zacząłem rozumieć i doceniać korzyści płynące z przeżywania go. Zdałem sobie sprawę, że przechodzenie przez żałobę było dla mnie uzdrawiające i dobre.
