Program Anonimowych Seksoholików wciąż nie jest dostępny w większości więzień na świecie i w Europie. Moje uzależnienie uczyniło mnie więźniem żądzy. To było straszne i myślałem, że wyrzuciłem swoje życie przez okno w pogoni za nią. Nie potrafię sobie wyobrazić, jak ciężko musi być więźniom żądzy przebywających w zakładzie karnym.
We wspólnocie słyszymy wiele o zmianach. Nasza Modlitwa o pogodę ducha mówi o posiadaniu odwagi do zmian. Na początku naszej działalności trzeźwi członkowie mówili nam o „chęci” zmieniania się. Ale czym dokładnie jest zmiana w odniesieniu do wspólnoty i trzeźwości?
Zgłosiłem się do SA w 1999 roku w tragicznych okolicznościach po długim okresie kompulsywnego złego zachowania, które dotyczyło kilku innych osób, ale uczyniło spustoszenie w mojej rodzinie. Rozmiar tego spustoszenia odkryłem dopiero wiele lat później, po pełnym zaangażowaniu się w program SA.
Trafiłam do Anonimowych Seksoholików 4 lata temu. Wcześniej nie miałam pojęcia, że jestem uzależniona. Codzienne myśli samobójcze były ostatnią kroplą. Po uruchomieniu się nie czułam się dobrze; czułam tylko silne cierpienie i nie miałam pojęcia, co robić ani jak mogę sobie pomóc. Modliłam się, aby Bóg dał mi wyjście z mojej obsesji.
Kiedy byłem nowy we Wspólnocie, usłyszałem coś, co mnie rozśmieszyło: „Jestem nienawidzącym siebie Narcyzem”. Wydawało mi się to zabawne, ale chciało mi się też płakać z powodu tego, jak prawdziwe było to stwierdzenie. Jestem seksoholikiem i naprawdę zasłużyłem na swoje miejsce na mitingach SA. Mam śmiertelną, nieuleczalną, postępującą chorobę – prawdziwą chorobę duszy. Niezrozumiałym cudem Program pomógł mi odnaleźć drogę do Siły Wyższej, która przywróciła mi zdrowy rozsądek. Co prawda, wszystko, co mam, to codzienna ulga zależna od mojego stanu duchowego, ale to dla mnie absolutny cud.
Jestem Lina, SA, trzeźwa od 2010 roku, z Mexico City. Urodziłam się w 1968 roku. Piłam mleko z butelki aż do wieku 6 lat. Byłam przez to obiektem kpin w domu. Pamiętam mój dom z blachy i klepiskiem zamiast podłogi. Mieliśmy ograniczone zasoby i wiele potrzeb finansowych. Byłam ostatnią z ośmiorga rodzeństwa, w dodatku cierpiałam na chorobę żołądka.
Программа “Анонимные Сексоголики” до сих пор не доступна в большинстве тюрем по всему миру и в Европе. Моя зависимость сделала меня узником похоти. Это было ужасно, я думал, что в погоне за похотью я выбросил свою жизнь в окно. Я не могу представить, насколько трудно быть пленником похоти и в то же время быть заключённым в реальной тюрьме.
התוכנית של סקסוהוליסטים אנונימיים עדיין אינה זמינה ברוב בתי הכלא ברחבי העולם ובאירופה. ההתמכרות שלי הפכה אותי לאסיר של התאווה. זה היה ממש נורא ובתודעת המציאות שחוויתי הרגשתי שזרקתי את חיי מהחלון במרדף אחר התאווה. אני לא יכול לדמיין כמה קשה זה יכול להיות אסיר של התאווה ולהיות אסיר אמיתי בו זמנית
הגעתי ל"אלכוהוליסטים אנונימיים" לפני כארבע שנים. עד אזלא ידעתי שאני מכורה. הקש ששבר את גב הגמל היה שהתחלתי לחשוב על התאבדות כל יום. אחרי שהשתמשתי לא יכולתי להרגיש טוב, פשוט הרגשתי כאב חזק ולא ידעתי מה לעשות עם זה ואיך לעזור לעצמי. התפללתי שאלוהים ייתן לי מוצא מהאובססיה שלי.
בחברותא, אנחנו שומעים הרבה על שינוי. תפילת השלווה שלנו מדברת על ה"אומץ לשנות". בתחילת הדרך, חברים מפוכחים מספרים לנו שיש להגיע ל"נכונות" כדי לשנות. אבל מה זה בעצם שינוי, במונחים של החברותא ומפוכחות?
